|
Bloedhonden zijn altijd ons favoriete ras geweest. Vraag niet waarom, maar als je andere bloedhondeneigenaren spreekt, die hebben hetzelfde soort virus. Je weet: - Een bloedhond loopt weg - Een bloedhond luistert niet - Een bloedhond is lomp en loopt jou en andere mensen om - Een bloedhond trekt aan de riem - Een bloedhond is een meutehond en kan daarom nogal dominant zijn Toch kozen wij voor een bloedhond, Aust, Quinta van de Oeienbos. Ze was al 9 maanden toen we haar kregen. We hebben dat geweten. Al deze waarschuwingen waren aan dovemansoren gericht want we waren overtuigd: We wilden, koste wat het kost, een bloedhond. Aust was een prima hond, we hebben veel plezier maar ook veel ergernissen met haar meegemaakt. We hebben onszelf vaak afgevraagd waarom we ooit aan een bloedhond met geen socialisatie en een enorme hoeveelheid jachtpassie begonnen zijn, maar : "ge tobt er maar mee aan" , zeggen we hier in Brabant. Toen we Aust eenmaal hadden, hoorden we bij de Bloedhondenclub dat het eigenlijk heel zielig was om een meutehond alleen te houden…… Dus kochten we er eentje bij… Dat werd Elska, veel genoemd als Bels, Henk en nog vele andere namen. Elska bleek een beetje raar…. Toch klikte het aardig tussen die twee… Ze speelden en vochten en hielden elkaar de hele dag bezig. Dat heeft toch bijna 8 jaar geduurd. Daarna begon Aust zichtbaar tekenen van ouderdom te tonen zien en kon het allemaal niet meer volgen. Elska vond dat allemaal prima, ze maakte er geen gebruik van en liet Aust, tot de laatste dag, haar voorbeeld zijn. Toen Aust doodging, wist ze niet meer wat te doen. Haar leven werd niet meer geregeld!!! Ze verviel in een soort lethargie: At nog, ging mee wandelen, maar verder niets meer. We besloten om heel snel ergens een puppie vandaan te toveren. Dat lukte in Denemarken. En jawel, Jente werd gehaald. Een prima pup, enige wens van ons was: Een echte Black and Tan, en dat is ze… Verder lijkt ze (nog) niet heel veel op een bloedhond maar misschien komt dat nog. Jente past zich wonderbaarlijk goed aan ons leven aan… Ze is een schatje. Ons dagelijks leven is compleet aangepast aan de (volgens ons) behoeften van een bloedhond. Ze lopen elke dag in de bossen los en krijgen 3 X per dag te eten (om maagdraaiingen te voorkomen??) Het mooie van een nieuwe pup is dat je al je ' fouten ' van je vorige honden, niet opnieuw wilt maken. Misschien heb je daarom hier iets aan, misschien weet je het ook allemaal al wel, maar toch willen we ze even benoemen: - laat je pup, ook al is ie heel klein, los lopen. Dan leert ie op jou letten - Wen je pup aan een bench, dan kan ie niet je hele huis slopen - Zorg voor heel veel speeltjes voor je pup, dan kun je hem/haar afleiden als ie dreigt te gaan slopen - Volg een Clickertraining, het is niet te geloven hoe zo´n ding werkt, zelfs bij een bloedhond - Leer je pup apporteren, hij doet het graag en je kunt het gebruiken als afleiding als ie wil gaan speuren op dingen die jij niet zit zitten - Probeer om niet zoveel koekjes te gebruiken bij het trainen, daar gaat ie van kwijlen. Een aaitje of balletje vindt ie ook leuk.. - Zorg dat je pup, ook al is ie heel klein, respect voor je leert hebben. Dus, niets voor niets. Laat hem/haar zitten voor het eten en drinken en andere beloningen. Geef ze niet weg. Laat hem/haar ervoor werken!! - Negeer ongewenst gedrag! Realiseer je dat een bloedhond angstig kan reageren op de normaalste dingen. Zorg dat je dat nooit beloont! Loop gewoon door en doe net of er niets aan de hand is. Zo, dat waren mijn ' hints and tips ' voor het opvoeden van een bloedhond. Kijk maar of je er iets mee doet. Ik wil niet belerend overkomen maar onze ervaringen en opvoeding zijn hierop gebaseerd…. Succes!!! |
|
Geschiedenis |